Eerste dagen
Door: amvdwerff
16 Maart 2011 | Ghana, Accra
Hallo allemaal,
Na een heenreis met de nodige problemen…; Brussel niet mogelijk om in te checken, naar Antwerpen, ook eerst niet mogelijk, maar later hebben ze mij toch, op voornaam geregistreerd gevonden, dan geen tijd meer voor de trein, dus toch met de auto naar Schiphol. Op Schiphol geen problemen met het inchecken (zelf met iets overgewicht -> dankzij de doktersverklaring), maar wel met een vertraging van 1,5 uur vertrokken, (omdat de begeleiders van een groep teenagers niet kwamen op dagen en de teenagers + bagage dus uit het vliegtuig moesten). …Ben ik MET mijn bagage razendsnel langs de douane Ghana ingekomen (doktersverklaring:)), zo snel zelfs dat ik al buiten het gebouw stond en Edem nog binnen.. maar uiteindelijk een vertrouwde ontmoeting.
Na een overnachting in Kokolemle (hotel in Accra) zijn we ’s morgens vroeg naar de shopping mall vertrokken voor boodschappen en geld/ATM. Daarna op naar het hotel, alle spullen mee, taxi in, op naar de tro’s, op naar Kpando. Een lange reis, voor de brug even wacht, daarna nog een stukje met de taxi (in de regen, met niet helemaal goed functionerende wissers..), maar uiteindelijk ben ik er. Jessy staat al te wachten, welkom:). Wow, wat een veranderingen hier!! Twee nieuwe gebouwen erbij, wat mooi! Echt gaaf! Ik krijg zelfs een eigen kamer met eigen Ghanese douche en toilet, luxe. ’s Avonds heeft Edem lekkere pindasoep gemaakt met rijst. Daarna met Jessy naar Edem z’n ouders geweest, mensen ontmoet, bij gekletst etc.
Dinsdag 15e, heeft Jessy mij geïntroduceerd bij het ziekenhuis. Een ontmoeting daar met de zusters/ nonnen (het is een missieziekenhuis), de directie, registratie etc. Dit ging tegelijkertijd met de aankomst van een groep Nederlandse verpleegkunde-studenten, dus met de hele groep NL-ers een rondleiding over heel het terrein….veel bekijks over en weer ;). Men is blij dat ik kom en hoop dat ik de kennis die ik heb, wil overdragen aan de laboranten daar. De afspraak is dat ik komende week alleen maar overal ga meekijken om zo het systeem een beetje te leren kennen (dus ook op de verloskamers, op de OK, kinderafdeling, First aid….), ik ben erg benieuwd. Na de intro + rondleiding wilden we terug naar de X-ray department, maar de stroom is gestopt, dus men werkt niet….in de loop van de dag is de stroom er nog steeds niet, dus patiënten naar huis, en morgen opnieuw komen (het is hier normaal voor patiënten om een hele dag in het ziekenhuis te zijn voor doktersbezoek…….. en wij klagen al bij een half uurtje uitloop….terwijl men hier gewoon een hele dag (of langer) wacht zonder gezeur…). In het begin van de middag heb ik Richard en Paul wel te pakken gekregen en met hun gesproken over de apparatuur, wat hun bezig houd, hoe zij denken over het werk. Het zijn gedreven mannen! Helaas zonder studie, maar die wel openstaan voor informatie. Morgen 8uur moet ik weer present zijn van ze en hopen op stroom. Ben benieuwd, zin in!
Overdag was het erg warm, ’s avonds heel veel wind, en een beetje regen. Nadat de regen stopte, en het gelijk wat koeler was, hebben we buiten nog fried jam en hamburgers gegeten. Daarna vroeg naar bed.
Woensdag 16e, vandaag mijn eerste ‘werkdag’ in het ziekenhuis Margret Marquet Catholic Hospital (MMCH ;) ). Na eerst mijn map met alle WHO manuals Radiology te hebben overhandigd en een RDO boek (dank Magdalena), hebben we ze doorgebladerd en nader kennis gemaakt. Richard werkt al een tijd in de X-ray department, Paul daarentegen een paar maandjes. Paul heeft eerst in een ander ziekenhuis gezeten, bij de apotheek. Het is nog moeilijk om te bepalen wat zij weten, ze zijn erg leergierig. Richard heeft lessen van een Amerikaanse radioloog gehad, maar verder geen opleiding. Paul heeft helemaal geen opleiding.
Met Paul loopt ik een rondje over het terrein van het ziekenhuis, waaronder ook het mortuarium. Paul vertelt mij dat patiënten vaak een maand in het mortuarium liggen voordat ze door de familie worden opgehaald; dit heeft te maken met geld, mensen die overal vandaan moeten komen, en alles wat er geregeld moet worden, zoals o.a. het feest. De begrafenissen zijn altijd in het weekend. Wanneer de familie van de overledene geen geld heeft, of de overledene geen familie, zal er ook geen begrafenis zijn en zal dus ook niemand om hem treuren/huilen…..
Na deze ronde en het gesprek, ga ik omdat het vandaag ‘theatre’day is en het mijn orientatieweek is, ’s morgens in de OK meekijken. Ik zie twee vrouwen bij wie de baarmoeder wordt verwijderd, deze baarmoeder zijn groot door de afwijkingen die erin zitten. Grote verschillen met Nederland, maar ook overeenkomsten. Veel studenten op de OK, veel personeel, een Cubaanse arts, een Cubaanse anaesthesist, medical assistant, OK-assistentes, leerlingen. Een goede uitrusting, goed lampen en anaesthesie/bewaking, goede omgang met steriliteit (en OK-kleding verplicht). De manier van werken met de doeken, ook voor de steriele pakketten, is voor ons verleden tijd, maar voldoet hier.
’s Middags kijk ik weer mee met de laboranten. Er zijn weinig patiënten (komt door theatreday). 1 patient is door een ander ziekenhuis (zonder x-ray dep.) doorgestuurd voor foto’s van haar nek. Met Paul en Richard discussieer ik later over de foto’s en de kwaliteit, is erg leerzaam. Zij gebruiken een aardig lage kV en juist hoge mAs (=buisspanning en buisstroom ;) ), terwijl wij het juist gewend zijn om andersom te gebruiken. Het is bij hun meer onwetendheid. Richard wil graag een nieuwe belichtingslijst deze week gaan maken en uitproberen, goed initiatief! Ook staan de films (in dozen) op het kastje in de DoKa, terwijl het tl-licht vaak aan is. Wanneer ik het heb over een speciale lade in de kast (dank voor de foto’s Sonja), blijken ze deze gewoon te hebben, maar nooit begrepen te hebben waarvoor die diende, ook weer opgelost :).
Aan het einde van de middag komt 1 van de sisters (=non) naar mij toe met een erg oud apparaat en de vraag of ik wil kijken wat het is, omdat zij het niet weet en het maar heeft gekregen. Het blijkt een oude ECG-machine te zijn, helaas niet werkend. De technicus wordt er bijgehaald en er wordt aardig wat aan geknutseld, maar helaas, morgen weer een dag en dan lukt het verzekerd hij.
Nu lekker relaxen, niets doen en bij komen van de indrukken.
Tot snel!
Na een heenreis met de nodige problemen…; Brussel niet mogelijk om in te checken, naar Antwerpen, ook eerst niet mogelijk, maar later hebben ze mij toch, op voornaam geregistreerd gevonden, dan geen tijd meer voor de trein, dus toch met de auto naar Schiphol. Op Schiphol geen problemen met het inchecken (zelf met iets overgewicht -> dankzij de doktersverklaring), maar wel met een vertraging van 1,5 uur vertrokken, (omdat de begeleiders van een groep teenagers niet kwamen op dagen en de teenagers + bagage dus uit het vliegtuig moesten). …Ben ik MET mijn bagage razendsnel langs de douane Ghana ingekomen (doktersverklaring:)), zo snel zelfs dat ik al buiten het gebouw stond en Edem nog binnen.. maar uiteindelijk een vertrouwde ontmoeting.
Na een overnachting in Kokolemle (hotel in Accra) zijn we ’s morgens vroeg naar de shopping mall vertrokken voor boodschappen en geld/ATM. Daarna op naar het hotel, alle spullen mee, taxi in, op naar de tro’s, op naar Kpando. Een lange reis, voor de brug even wacht, daarna nog een stukje met de taxi (in de regen, met niet helemaal goed functionerende wissers..), maar uiteindelijk ben ik er. Jessy staat al te wachten, welkom:). Wow, wat een veranderingen hier!! Twee nieuwe gebouwen erbij, wat mooi! Echt gaaf! Ik krijg zelfs een eigen kamer met eigen Ghanese douche en toilet, luxe. ’s Avonds heeft Edem lekkere pindasoep gemaakt met rijst. Daarna met Jessy naar Edem z’n ouders geweest, mensen ontmoet, bij gekletst etc.
Dinsdag 15e, heeft Jessy mij geïntroduceerd bij het ziekenhuis. Een ontmoeting daar met de zusters/ nonnen (het is een missieziekenhuis), de directie, registratie etc. Dit ging tegelijkertijd met de aankomst van een groep Nederlandse verpleegkunde-studenten, dus met de hele groep NL-ers een rondleiding over heel het terrein….veel bekijks over en weer ;). Men is blij dat ik kom en hoop dat ik de kennis die ik heb, wil overdragen aan de laboranten daar. De afspraak is dat ik komende week alleen maar overal ga meekijken om zo het systeem een beetje te leren kennen (dus ook op de verloskamers, op de OK, kinderafdeling, First aid….), ik ben erg benieuwd. Na de intro + rondleiding wilden we terug naar de X-ray department, maar de stroom is gestopt, dus men werkt niet….in de loop van de dag is de stroom er nog steeds niet, dus patiënten naar huis, en morgen opnieuw komen (het is hier normaal voor patiënten om een hele dag in het ziekenhuis te zijn voor doktersbezoek…….. en wij klagen al bij een half uurtje uitloop….terwijl men hier gewoon een hele dag (of langer) wacht zonder gezeur…). In het begin van de middag heb ik Richard en Paul wel te pakken gekregen en met hun gesproken over de apparatuur, wat hun bezig houd, hoe zij denken over het werk. Het zijn gedreven mannen! Helaas zonder studie, maar die wel openstaan voor informatie. Morgen 8uur moet ik weer present zijn van ze en hopen op stroom. Ben benieuwd, zin in!
Overdag was het erg warm, ’s avonds heel veel wind, en een beetje regen. Nadat de regen stopte, en het gelijk wat koeler was, hebben we buiten nog fried jam en hamburgers gegeten. Daarna vroeg naar bed.
Woensdag 16e, vandaag mijn eerste ‘werkdag’ in het ziekenhuis Margret Marquet Catholic Hospital (MMCH ;) ). Na eerst mijn map met alle WHO manuals Radiology te hebben overhandigd en een RDO boek (dank Magdalena), hebben we ze doorgebladerd en nader kennis gemaakt. Richard werkt al een tijd in de X-ray department, Paul daarentegen een paar maandjes. Paul heeft eerst in een ander ziekenhuis gezeten, bij de apotheek. Het is nog moeilijk om te bepalen wat zij weten, ze zijn erg leergierig. Richard heeft lessen van een Amerikaanse radioloog gehad, maar verder geen opleiding. Paul heeft helemaal geen opleiding.
Met Paul loopt ik een rondje over het terrein van het ziekenhuis, waaronder ook het mortuarium. Paul vertelt mij dat patiënten vaak een maand in het mortuarium liggen voordat ze door de familie worden opgehaald; dit heeft te maken met geld, mensen die overal vandaan moeten komen, en alles wat er geregeld moet worden, zoals o.a. het feest. De begrafenissen zijn altijd in het weekend. Wanneer de familie van de overledene geen geld heeft, of de overledene geen familie, zal er ook geen begrafenis zijn en zal dus ook niemand om hem treuren/huilen…..
Na deze ronde en het gesprek, ga ik omdat het vandaag ‘theatre’day is en het mijn orientatieweek is, ’s morgens in de OK meekijken. Ik zie twee vrouwen bij wie de baarmoeder wordt verwijderd, deze baarmoeder zijn groot door de afwijkingen die erin zitten. Grote verschillen met Nederland, maar ook overeenkomsten. Veel studenten op de OK, veel personeel, een Cubaanse arts, een Cubaanse anaesthesist, medical assistant, OK-assistentes, leerlingen. Een goede uitrusting, goed lampen en anaesthesie/bewaking, goede omgang met steriliteit (en OK-kleding verplicht). De manier van werken met de doeken, ook voor de steriele pakketten, is voor ons verleden tijd, maar voldoet hier.
’s Middags kijk ik weer mee met de laboranten. Er zijn weinig patiënten (komt door theatreday). 1 patient is door een ander ziekenhuis (zonder x-ray dep.) doorgestuurd voor foto’s van haar nek. Met Paul en Richard discussieer ik later over de foto’s en de kwaliteit, is erg leerzaam. Zij gebruiken een aardig lage kV en juist hoge mAs (=buisspanning en buisstroom ;) ), terwijl wij het juist gewend zijn om andersom te gebruiken. Het is bij hun meer onwetendheid. Richard wil graag een nieuwe belichtingslijst deze week gaan maken en uitproberen, goed initiatief! Ook staan de films (in dozen) op het kastje in de DoKa, terwijl het tl-licht vaak aan is. Wanneer ik het heb over een speciale lade in de kast (dank voor de foto’s Sonja), blijken ze deze gewoon te hebben, maar nooit begrepen te hebben waarvoor die diende, ook weer opgelost :).
Aan het einde van de middag komt 1 van de sisters (=non) naar mij toe met een erg oud apparaat en de vraag of ik wil kijken wat het is, omdat zij het niet weet en het maar heeft gekregen. Het blijkt een oude ECG-machine te zijn, helaas niet werkend. De technicus wordt er bijgehaald en er wordt aardig wat aan geknutseld, maar helaas, morgen weer een dag en dan lukt het verzekerd hij.
Nu lekker relaxen, niets doen en bij komen van de indrukken.
Tot snel!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
